Texel Halve Marathon 2016 en 15 | Dam tot Damloop 2016 en eerder | Triatlon 2016: m'n dertiende | Brooks 10K Run 2016 | SAV crosslopen | Nadine OK Run | Zandvoort Circuit Run | Egmond 2016 en eerder | Wie ben ik? | Gastenboek | Wieringermeertrail | Wijkenlopen 2013 en eerder | Alkmaar City Run by night | Eenhoornloop 2012 en eerder | Amsterdam halve marathon 8x | Oudejaarsdijkenloop Aartswoud 2013 en eerder | Kerstcross 2013 en eerder | St. Georgecross 12, 11, 10, 9, 8, 7, 6 | Zware dobber in Hem | Stoomtramloop: ban verbroken! | Kloetloop: mooie seizoensopening | Halve Marathoorn 2010, 9, 8, 6 | Schoorl 2010, 9, | Helderse Duincross december 11, 9, 8, 7, 6... | Dijkgatsboscross | Halve van Hoorn 2009 | Beetskoogkadeloop 2009 | Kaagloop 2009, -8, -7 | Lopen doet Hopen 2008 | Herculesloop Middenbeemster | Polderloop Obdam 2008 en 2007 | Lou Coevert Loop | Westfriesgasthuisloop 2007 | Zes Engelse loodzware Mijlen in Zwaag | Koninginneloop 2006 | War Child Spinning Marathon | Looproutes in Hoorn | Lopen met gps | Blessures - Soms moet ook ik er aan geloven | Start to Run met het Noordhollands Dagblad! | Start to run 2 | Den Helder Maastricht 2004 | Den Helder-Maastricht 2003 | Eenhoorn- en Zevenheuvelenloop 2002 en 2001 | Wijkenlopen | Sky Radio Run | Records en calculator | Fotoos | IJsselmeerloop 2000 | Looplinks | Het weer | Per ongeluk een perfecte halve marathon | Marijns kijk op de kerstcross 2006 | Marijns stoomtramloop | Zoekpagina | Marijn: Endorfine in Egmond | muziek | Rob en Mieke in Egmond

Waar de blanke top zwoegend wordt bevochten....

Texel, 't Horntje, 25 september 2016

Indrukwekkend, die scheepshoorn terwijl je vanaf de Texelse boot het eiland oprent voor onze tweede halve marathon hier. Nadat Marijn en ik elkaar het beste hebben gewenst - ,,Zie je bij de eerste de beste biertent'' - hol ik ontspannen in de meute mee. Onwetend wat de volgende paar uur mij gaan brengen.
Want zoals altijd was ik onzeker of het zou gaan lukken. De 16 km van de Dam tot Damloop gingen ook niet vanzelf en dat was nog maar een week geleden. En nu 21....
Toch was ik minder gespannen. Gedurende de afgelopen week voelde het elke dag beter en deze zondag was ik er wel klaar voor. Ondanks dat ik s nachts een paar keer wakker was geworden voelde ik me fit.
Op het eiland werd ik eigenlijk continu ingehaald. Dat krijg je er nu van als je tamelijk voor in de boot gaat staan voor de start.
De singlet die ik aan had was wel een goede keus. Het was toch weer warmer dan gedacht, en het briesje hadden we regelmatig in de rug, zodat de hitte drukkend aanvoelde.
Al in Den Hoorn, waar ik moest kiezen voor de laan rechts, 10 km, of linksaf, 21, ging ik na het linksaf slaan een stukje wandelen. En dat zou zich herhalen. Ik nam me voor elke 5 km een stukje te mogen wandelen maar dat werd iets vaker. In elk geval bij de waterposten. Man, wat is dat lekker, wandelen, maar het schiet niet op, dus ging ik maar weer dribbelen.
De 10 km deed ik in 54 minuten dus dat was niet om over naar huis te schrijven.
Bijna letterlijk met lood in de schoenen liep ik over schelpenpaadjes in de duinen, wetend dat de ultieme krachtmeting ons wachtte. Een kilometer strand, de paardenbak zoals ik me nog wel van vorig jaar herinnerde. Eerlijk is eerlijk, het viel me mee, vlak langs de vloedlijn was het te doen, rustig aan wachtend tot het voorbij zou zijn. Maar de helling het duin weer op, die was killing. Ik zwoegde naar boven, en zag om me heen alleen maar mensen die er net zo veel moeite mee hadden als ik. Langzamer en langzamer sjokte ik, tot ik gelukkig boven was. Naar beneden probeerde ik zo min mogelijk de grond te raken. Zou ik ooit weer in mijn ritme komen?
In het bos was gelukkig redelijk wat schaduw.
I feel good, zong ik in gedachten op de loopcadans, en af en toe was het ook zo. Maar af en toe ook niet. En dan wandelde ik weer 50 meter. Drinkend van mijn energiedrank die ditmaal geen toverdrank bleek. Dribbelen maar weer. Mezelf voornemend nooit, maar dan ook nooit een marathon te lopen. En voorlopig ook geen halve, dacht ik onderweg al, terwijl mensen ons moed probeerden in te spreken door applaudisserend te zeggen dat het nog maar een klein eindje was.
Na 16 km viel het me nog mee hoe mijn onderstel het hield. Het deed pijn ja, maar die werd niet erger. Het was meer dat ik niet heel veel zin meer had. De laatste kilometers zat ik continu boven de 6 minuten per kilometer.
Ik liep met de blik op oneindig. De finish kwam toch nog iets eerder dan verwacht. Er hing geen finishdoek dus ik dacht dat het letterlijk een voorportaal was waar ik op afstevende. Tot ik het woord 'end' zag in de rechter hoek.
Al snel zag ik Marijn, al lang en breed achter het hek. Die bleek achteraf al ruim een kwartier binnen te zijn. Ik dronk twee bekers water, het lekkerste water ooit, en nam twee stukken banaan. Het was gelukt. In 2 uur 6 minuten 40 seconden. In mijn leeftijdsgroep 55+ nr 48 van de 92, maar toch. Marijn scoorde 1.50.06.
Niet meer dan redelijk dat hij de Skuumkoppen betaalde.

(Foto in duinen: Barend Verijzer, andere foto's gemaakt door welwillende deelnemers)

Klik hier voor Strava

 

 

 

Dat Texel Halve Marathon shirt, dat heb ik verdiend!

 

Texel, 27 september 2015.

Het Moment van de Waarheid. Op 20 september de 16 van de Dam tot Damloop. Een week later de 21 op Texel. Als ik dit redde, kon ik álles! Maar als het mislukte zou ik me behoorlijk miserabel voelen. Zou het drama van Zandvoort zich herhalen?

Een blessure nekte mij in de eerste kilometers van de Zandvoort Circuit Run op 29 maart. Deels eigen schuld. Ik wist dat mijn kuitspieren mijn zwakke punt zijn. Ik wist dat ik een paar dagen voordien wellicht iets te veel had gevraagd van die spieren, door in een training te hard te gaan. En ik wist dat het niet raadzaam is als het regent en koud is een knappe warming up achterwege te laten. Maar ik deed het toch, die zondag in Zandvoort. Ooit gebeurde hetzelfde bij de Stoomtramloop in Medemblik. Toen moest ik na een paar kilometer in Opperdoes stoppen omdat de kramp in een kuit schoot. Nu was ik het circuit nog niet eens af en gebeurde hetzelfde. Waar is hier de nooduitgang? Hinkebenend naar de exit.

In overleg met fysiotherapeut Jeroen Ooievaar had ik een plan gemaakt om na een periode van rust de draad weer op te pakken. Beginnend met lopen op zachte ondergrond. 3 x 800 meter, met tussendoor 200 meter rustig wandelen. En dat twee keer in de week. De week daarop 4 x 800 met pauzes 200 meter, dan 800-1500-800, 4 x 800, 800-2000-800. 800-2500-800, 5 x 800. Tot ik een maand later 5 kilometer zou kunnen.

Zelf had ik de lijn doorgetrokken en elke week een kilometer toegevoegd, tot ik uiteindelijk  8 a 10 kilometer kon volbrengen. De Damloop moest dan kunnen en dat bleek ook te kloppen, mede dankzij een preventieve massage door Jeroen. Maar wat zou de 21 kilometer op Texel, zo vlak na die 16 teweegbrengen? Lag overbelasting op de loer? Jeroen had er vertrouwen in, gaf me de raad in de tussenliggende week woensdag en vrijdag 5 km rustige duurloop te doen. Dat werd uiteindelijk 6 woensdag en 4 zaterdagochtend. Maar het voelde goed.

Die zondagochtend van 27 september stonden oudste zoon Marijn en ik in Den Helder, klaar voor de wandeling naar de boot. Het was mooi weer om te lopen, maar mijn linker kuit voelde raar. Beetje vol. Verzuring? Psychisch of echt? Ik liep vlak voor we de boot opgingen zo ontspannen mogelijk een rondje, en voelde geen rare pijntjes. Dus nam ik me voor gewoon ontspannen te beginnen en te zien hoe het liep. Letterlijk.

Starten op de Texelse Boot is bijzonder. Waar ik normaal in mijn auto sta, wachtten nu 1700 lopers op het startschot. Dat duurde nog best lang maar toen de klep eenmaal openging en een doordringende scheepshoorn klonk gaf het toch wel een heel speciaal gevoel om met z’n allen vanaf de boot te worden ‘losgelaten’ op het eiland.

De route kende ik niet. Ik had gezien op de site dat het door het bos en zelfs over het strand zou gaan. Ik liet me leiden. Probeerde in mijn ritme te raken, zag tot vijf a zes kilometer Marijn nog in de buurt. Toen liep hij uit. Prima, ik had geen haast. Liep lekker door, af en toe mijn armen naar beneden uitslaand om vervolgens ontspannen zwaaiend verder te lopen. Het was zonnig, maar er hing ook een wolkendek dat af en toe verkoeling bracht. Ook het briesje dat je af en toe voelde was weldadig. ‘De Kop is er af’, stond er op een bord in Den Hoorn. Bemoedigend. De route voor 21 scheidde zich van de 10. Ik betrapte mezelf er op dat ik rechtdoor gaan voor de 10 als verleiding zag, maar liep uiteraard toch in de goede richting.

Verschillende ondergronden volgden. Ook bosgrond. Zwaar werd het pas na een kilometer of 13, op het strand. Nog nooit zo’n zwaar strand meegemaakt. Niet in Egmond, niet in Zandvoort. Wat een paardenbak, met mul zand wáár je maar heen ging. Zelfs aan de vloedlijn was het niet hard. Ik wandelde dan ook als een oud karrepaard tegen het duin op toen ik er na ruim een kilometer eindelijk af mocht.

Toch vond ik vrij snel mijn ritme terug. Of het aan gewichtsverlies ligt (van 86,5 naar 81,5 sinds half mei) of aan betere training in de sportschool (van alle grote spiergroepen), ik weet het niet. Maar feit is dat ik redelijk soepel loop, ook dus op de grotere afstanden. Al had ik ook nu in de laatste kilometers pijn te overwinnen. Onder meer van mijn rechter voet, waaronder een speciale pleister echter voorkwam dat er weer zo’n grote blaar ontstond als vorige week na de Damloop.

De steun van het publiek is enorm. Op veel plekken stonden ze voor iedereen te applaudisseren en er was hier en daar ook muziek. Dat geeft je wel een boost! En kippenvel.

De laatste honderden meters had ik het moeilijk, maar na de laatste bocht, met de finish in zicht, was de Molenaar-eindsprint terug. Helaas werd ik nét geklopt door iemand die kennelijk ook een beetje knap op de finish wilde afkomen.

Na het ophalen van het speciale Texel Halve Marathon-shirt met de 1700 namen, waar ik onderweg zo vaak aan had gedacht (‘In de trant van: die wil ik echt verdienen), trof ik Marijn bij de kledinguitgifte. Hij had 1.50.58, ik 1 uur 55.41, dus we zaten niet heel ver van elkaar. De twee Skuumkoppes na afloop (inderdaad, had ik me onderweg ook op verheugd) smaakten als dat engeltje…

Reactie? Leuk!

Schrijf of lees in het gastenboek

 of mail:

 molenaar@loopt.nl

 

 

Laatste wijziging op: 27-09-2016 20:40