Van tevoren was ik er niet gerust op. Zou het wonder van de tweede, derde, vierde ronde zonder echt afzien zich opnieuw voltrekken? Hoeveel goede vorm kun je hebben? Maar, het mag gezegd, het ging alweer erg lekker.
Eerste 2,5 misschien iets te snel, of te onregelmatig, want ik was nu wel erg achteraan gestart en moest tientallen meters door de berm om de grootste hordes in te halen. Vervolgens raakte ik alsnog in het ritme, mede dankzij vreselijke liedjes als Oh, Mona, die ik onderweg vanuit de speakers hoorde.
Ik besloot onderweg keurig de aangegeven route te volgen, dus inclusief het heuveltje na het bruggetje dat tal van lopers slinks ontweken via het pad langs de kustlijn. Klinkt als peanuts, maar ik vind het wel goed van me. Niet toegeven aan verleiding. In elk geval niet nu...
In de derde ronde verbaasde ik me dat ik John Temme en Rogier Hoekema nog in het zicht had, maar in de vierde moest ik ze laten uitlopen. Toch scoorde ik een niet onverdienstelijke 47.52 minuten.
Wel grappig, dat ik hier zo'n goed gevoel over heb, terwijl ik alle andere keren dat ik in het Julianapark de 9,8 km liep een stuk sneller ging. Soms zelfs meer dan twee minuten sneller. Zie onder. Nou ja. Geeft maar weer aan dat het voor een goed gevoel echt niet om tijd gaat.
Echt veel zin had ik niet, met de halve marathoorn nog in de benen en de blaar die ik zondag opliep nauwelijks genezen. Maar op een of andere manier komt overslaan niet in je op. Misschien omdat je altijd nog kunt besluiten een of twee van de vier ronden niet te doen. Is nog vrijwel nooit gebeurd maar het kan, en dat voelt veilig. De loop van Risdam Noord vind ik altijd wel prettig. Het parkje, een grachtje met de keus tussen trappetjes of hellingbaan, fietspad en weer bij HSV Sport het park in. Variatie genoeg, een ronde is om voor je het weet. Enigszins achteraan gestart haalde ik hele hordes via de berm in. Ik probeerde zo ontspannen mogelijk te lopen. Opnieuw gebeurde het: 1e, 2e en zelfs de derde ronde ging eigenlijk super lekker. Ik moet momenteel een berenconditie hebben. Heel goed kan ik me herinneren hoe ik ooit in de tweede ronde al moeite had, in de derde ronde aan afhaken dacht en de vierde op karakter uitliep. Vorige week en ook nu weer ging dat heel anders. Ik liep gewoon door.
In de vierde ronde voelde ik dat het wat minder werd, maar toen kwam sjaak van Diepen langszij, die 'goede techniek' zei. Misschien een geintje, maar zo'n compliment geeft je toch vleugels. Dus bleef ik lekker naast hem lopen, in een tempo dat ik anders zeker niet had vastgehouden. En we kletsten ook nog, Een goed teken. Hoewel ik de verzuring voelde opkomen, en hallo, daar is de blaar weer!, liet ik me toch verleiden tot een eindsprint. Dat was toen Cees Rood voorbij kwam op enkele honderden meters voor de finish en Sjaak zei dat we dat toch niet konden laten gebeuren. Nee, zei ik, en nam de kuierlatten. Dat blijft toch een heerlijk gevoel, nog even alles geven en met een tempo naar die finish toe waarvan je bang wordt. Op mijn gps-horloge kan ik achteraf zien dat ik dan snelheden boven de 20 km per uur haal. En eenmaal over de streep weer snel herstellen. Lachen toch?
Lessen komen goed van pas
Een mooie seizoenstart voor de wijkenlopen! De eerste wijkenloop, traditioneel in de Kersenboogerd, ging van een leien dakje. Mede door de koelende miezerregen liep ik als een trein. Andere koek dan die hitte die wijkenlopers in de kebo wel gewend zijn. Eerste ronde lekker soepel, maar je weet: er volgen er nog drie. De tweede liep ik met o.a. Roy Gorres en Inge Tijsmans mee, die het kennelijk rustig aan deden vanwege de marathon a.s. zondag, want ik hield ze makkelijk bij. Sterker nog, ik haalde ze in en liep op ze uit. Die tweede ronde ging ook lekker, en het viel me op dat ik zelfs in de derde ronde eigenlijk geen problemen had. Waar ik anders bij elk kruispunt dacht 'dit is de eennalaatste keer dat ik jou zie' of zoiets, had ik zelfs de energie om eens rustig na te gaan of mijn looptechniek wel goed was. Dan kom je er achter dat die loopscholing van Jos van Bocxmeer bij Loopgroep Hoorn, die je liefst snel achter de rug wilt hebben om lekker te kunnen lopen, toch in je achterhoofd blijft hangen. Dus ik begon maar eens met het verhogen van mijn knie-inzet en het ontspannen meebewegen van mijn armen. Iets voorover gebogen, alle beweging in voorwaartse richting, buikspieren spannen, contactmoment met de grond steeds zo kort mogelijk. En zie, ik ging warempel sneller zonder dat het merkbaar veel meer moeite kostte. Op mijn gps-horloge durfde ik niet te kijken naar de snelheid, maar het feit dat ik opeens op voorgangers inliep en het gevoel zeiden mij genoeg. Niet dat je het erg lang volhoudt, maar onwillekeurig zal het zeker invloed hebben als je je houding af en toe eens nagaat. En zo zat ik alweer in de vierde ronde. Met een lijf als een geoliede machine, met longen als blaasbalgen. Hartelijk bedankte ik elke verkeersregelaar. Ik haalde zelfs John Brandhoff in, die zich kennelijk ook inhield. Naar de finish ging het met een lekkere sprint en het herstel trad vrijwel direct in. Trainer Jos stond daar met 'mijn andere trainster' Ina Swinkels te praten. Ik vertelde hem hoe goed zijn lessen mij van pas waren gekomen en bedankte hem hartelijk.
Ik heb vorige week de fiets4daagse gedaan en in die week twee keer een looptraining overgeslagen. Afgelopen maandag heb ik voor mezelf 10,5 kilometer gelopen om te kijken 'of het er nog in zat', ook omdat ik last van mijn rechter knieschijf had nadat ik er vorige week op gesteund had terwijl ik ergens bovenop klom. Gelukkig ging dat goed en ook deze wijkenloop gaf me een goed gevoel. Zou ik door die slordige 200 km fietsen mijn conditie hebben verbeterd? Zondag de halve marathon. Da's natuurlijk weer heel wat anders. We zullen zien. En voelen.
De Grote Waal, 3 juni. Voor het eerst sinds 2006 loop ik weer in de Grote Waal. Het ging eigenlijk wel goed, 50.39 over 10.440 meter. Al waren de eerste twee rondes een beetje pijnlijk. Het gevoel dat je iets te snel gaat vertaalt zich in spanning in je buik. Terwijl je toch zo ontspannen mogelijk loopt heb je het gevoel dat je iets te snel gaat voor het mooie. Maar wat wil je, voorin gestart betekent dat je weinig inhaalt en veel wordt ingehaald. Dat is niet altijd prettig al die hijgers in je nek. De trap heb ik op verschillende manieren genomen. Eerst vliegensvlieg ernaast de dijk op. Dat gaf wel even een schok die ik bovenop de dijk moest verwerken. Toen nam ik de trap via de treden. Grappig dat iedereen het weer anders doet, zei Roy Gorres die met Rotterdam-Parijs nog in de benen foto's maakte, De derde keer nam ik de treden met twee tegelijk, en de vierde met afwisselend twee en een. Maar relaxed bovenkomen is er dus niet bij. Ik vind dit rondje Grote Waal, hoewel ik nog steeds betreur dat het niet meer door het Dwaalpark gaat, heel prettig omdat het op een of andere manier toch variatie biedt. het stuk langs de wijk, na de trap over de dijk, binnendoor naar de bussluis en via de dijk het lusje door het park naar de start/finish. Velen haalden mij in. Ruudom te beginnen. Frank, die met Lex de Boer als een speer ging. Ank, die met het nummer van haar man liep en dus Rennie werd genoemd door speaker Bouke. Zelfs Ton Hollak, die ik eerst inhaalde, maar die me voorbijging toen ik bij de tweede of derde rond wandelde met een beker water (wat na de tweede ronde gewoon noodzaak was). En op het laatst was daar nog Paola, onze goedlachse bliksemschicht die zich aankondigde als 'Je zult wel denken, shit, daar heb je haar weer'. Daar had ze gelijk in, want meestal dieselt ze me dan voorbij en zie ik haar niet meer. Maar nu waren we al zo dicht bij de finish dat ik de molenaar-eindsprint er tegenaan gooide en haar op secondes achterstand liep in de laatste honderden meters. Ze leek oprecht beteuterd toen ze zei dat ze samen had willen finishen. Dus had ik meteen een soort schuldgevoel, maar ik gaf de Molenaar-eindsprint de schuld. Die is sterker dan ik.... Oprecht bewondering had ik luttele minuten later voor een negenjarig meisje, geen idee hoe ze heet, Larissa of zo, dat dus gewoon even de tien kilometer liep en rond 57 minuten binnenkwam. Ik begreep dat haar moeder ook leuk liep ooit, en dat ook haar opa een hardloper was. Genen vallen net als appels niet ver van de stam.
Running in the rain
27 mei: Wachtend in de gang bij de kleedkamers van de hockeyclub aan de Nieuwe Steen is het lastig voorbereiden op een wijkenloop, maar je wilt wel als het buiten giet. We staan daar als kleumende schapen op een rij tot de slachtbank wordt geopend. Lopen in de regen is niet zo'n ramp, maar wachten des te meer. Vandaar dat mijn achting voor al die regelaars langs de route verder is gestegen. Ik probeer dan ook elke week als ik aan de laatste ronde bezig ben die mensen te bedanken - als ik tenminste adem over heb - en hoor dat voor en achter me anderen ook doen.
Dit keer noteerde ik 47.24 over 10,5 km. Het ging lekker, zeker de derde ronde, maar toch besloot ik vlak voor ik aan de vierde begon even rustig wandelend wat te drinken. Waarop Ruudje en Frank me voorbijraasden. Ik kon ze later wel bijhouden, maar niet meer inhalen. Nou ja, zoals altijd was het achteraf weer heerlijk om 'met de benen op tafel' in alle rust terug te denken aan alweer een inspanning waar je trots op mag zijn. Volgende week De Grote Waal, met dat irritante trappetje....
De kudde loopt 800 meter extra
20 mei. De editie 2009 van de binnenstadsloop: in het Julianapark, zal bij velen in herinnering blijven als de loop waar de horde, de meute, de kudde, zonder uitzondering de verkeerde kant opging.
Hoewel de witte pijl op het wegdek boekdelen sprak, ging de voorste bij gebrek aan een verkeersregelaar (of een bril) rechtdoor en de rest dacht dat het wel goed zou zijn. Ik ook, terwijl ik me vrijwel direct realiseerde dat dit niet goed kon zijn omdat je dan never nooit binnen 2500 meter terug bent. Ik ken die lus richting dierenasiel maar al te goed. Het bleek inderdaad een vergissing die ons 800 meter extra opleverde (de speaker had het over 1100, maar dat is volgens twee onafhankelijke gps-metingen niet juist).
Eenmaal over die mentale klap heen ging het eigenlijk erg goed. In de tweede begon het, in de derde bestendigde het en in de vierde hield ik het vol: het gevoel dat je lichaam een mean machine is. Op het ritme van je ademhaling, licht voorover gebogen, doorhalen. Wel even bij de 1e, 2e en 3e ronde een bekertje water halen, want ik wilde relaxed lopen vandaag, na de halve marathon van drie dagen geleden. Uiteindelijk na een lekkere eindsprint waarbij ik iemand die me had ingehaald nog even terugpakte, binnen op 52.50 over 10,6 kilometer. Geen wereldtijd, maar goed genoeg voor mij!
Loopgroepconditie, jazeker!
Risdam-noord, 13 mei 2009, dit jaar mijn eerste wijkenloop. 47 minuut 45 is niet om over naar huis te schrijven, (dus doe ik het hier maar, haha). Het ging nog niet eens zo slecht, al vond ik het wel warm. Mooiste uitspraak was van een medeloper die in de laatste ronde door mij ingehaald werd en met een blik op mijn gele loopgroepshirt zei 'Loopgroepconditie zeker!' Die had natuurlijk al tig gele rakkers voorbij zien speren. Ik antwoordde: ,,Zo voelt het niet, hoor.'' Waarop hij zei: ,,Maar zo ziet het er wel uit.'' Het klonk als iets waar je een levensles uit kunt destilleren. Maakt niet uit hoe iets is, als het er maar goed uitziet. Afijn, terug naar de loop. Om maar meteen even mijn spijt te betuigen dat ik niet het shirt van de Nadine Foundation aantrok. Nadine, unforgettable op de voorkant, haar logo op de achterkant. Het is van katoen en daar heb ik een enorme hekel aan als ik loop. Maar achteraf had ik het gewoon moeten aantrekken. Warm was het toch! Volgende keer beter. om het goed te maken hier maar even een afbeelding van iemand die het wél aandurfde, plus de belofte dat ik meedoe op 4 oktober, als op Dierendag speciaal voor Nadine in Hoorn een loop wordt gehouden. De Nadine OK Run!
WIJKENLOPEN 2008
Het wijklopenseizoen is gaande. Hieronder houd ik de prestaties een beetje bij. De nieuwste bovenaan:
Hoognodig naar de finish toe
Risdam-Zuid, 11 juni 2008 - Het zal je maar gebeuren. Sta je bij de start van een loop, voel je opeens dat je nodig naar de wc moet. En als ik schrijf nodig, nou, dan bedoel ik ook nodig. Maar geen wc in de buurt! Wat doe je dan. Nou: je start, in de hoop dat het wel meevalt. En geloof me, dan wil je letterlijk hoognodig naar de finish toe.
Dat maakte ik mee tijdens de wijkenloop in Risdam-Zuid. De gemeente heeft ooit in haar wijsheid besloten dat de verzamelplaats voor deze wijkenloop de Vredehofhal is, tighonderd meter verwijderd van de start. Daar heb je dus niets aan. De bosjes langs het parcours zijn talrijk, maar bieden mij geen oplossing want ik heb geen papier bij me. En zo kan het gebeuren dat ik met de moed der wanhoop voortploeter, en elke keer als ik op de route langs een BP-tankstation kom stel ik me voor dat ik daar, als het straks onverhoopt toch nog nodig is, naar de wc kan. 'Ik betaal later wel', neem ik me voor te zeggen. Want ik heb natuurlijk geen geld bij me. Maar elke keer als ik langskom waag ik het er op om nog een rondje van 2,5 km te maken.
Afleiding
Aan één kant is het wel handig ook, zo'n zorg die me afleidt van de verkoudheid waar ik de afgelopen twee weken last van had. Die verkoudheid waar ik twee wijkenlopen voor moest laten schieten. Omdat ik achtereenvolgens pijn in keel, hoofd en longen had, kriebelhoest en een continu vollopende neus. Vooral die longen waren een probleem. Ik voelde duidelijk dat ik minder lucht had, minder longinhoud, en daarom durfde ik twee weken lang niet te gaan hardlopen, ook al had ik geen koorts. Afgelopen zaterdag waagde ik het er op en maakte een rondje van een kilometer of acht, waarin ik een paar keer moest wandelen. Deze wijkenloop in Risdam-Zuid was dus toch een belangrijk ijkpunt. Dit moest lukken, als ik aanstaande zondag bij de halve marathon Medemblik-Hoorn, de Stoomtramloop, een beetje goed gevoel wil hebben. En die Stoomtramloop, daar wil ik graag heen, omdat ik er al afspraken over heb met zoon Marijn, met wie ik vorig jaar ook in Medemblik startte.
Dus er hing voor mijn gevoel veel af van deze wijkenloop. Was ik voldoende hersteld van mijn verkoudheid? Vanavond zou ik het antwoord krijgen. Des te vervelender was het dat ik naar de wc moest. Maar zoals gezegd, het leidde wel af. Ik had eigenlijk geen last van problemen met ademhaling of andere symptomen van verkoudheid. Wel gingen de eerste twee ronden moeilijker dan de laatste twee. Daarna waren er gelukkig weer een paar momenten dat ik het gevoel had dat het 'als vanzelf' liep. En ja, dat geeft moed voor zondag. Dat werd nog onderstreept door de tijd die ik liep. 45 minuut 53 over - volgens mijn gps - 10 km en 100 meter. Vorig jaar liep ik hier 47.17. Alle reden om tevreden te zijn.
Onvoorstelbaar lekker lopen: PR!
Wel een beetje vreemde opbouw: te snelle eerste km (4 minuut 22 en steeds trager, hoewel nog onder de 5 min/km tot de vierde ronde met een snelle km begint en eindigt...
Julianapark, 21 mei. Een van de leukste wijkenlopen door mijn geliefde Julianapark. Rond de voetbalvelden, langs de kustlijn tegen wind, heuvelop en -af, rond de berg, brug over richting snackkar, tegen de dijk op, weer terug naar beneden en via bruggetje naar het dagparkeerterrein waar we langs de dierenweide weer nabij de startplaats komen. Dat nog drie keer en c'est fini!
Klinkt makkelijk en doorgaans denk ik bij de tweede ronde al hoe ik de tweede helft in godsnaam ga volhouden. Maar nu dus niet. Hoewel ik zondag 21 km heb gelopen in een voor mijn doen abnormaal tempo (zie halve marathoorn 2008) loop ik in deze derde wijkenloop weer lekker ontspannen en behoorlijk snel. Te snel denk ik na anderhalve ronde in het kielzog van Jacques Beemsterboer, die ik normaal gesproken nooit kan bijhouden. Iets van 13, 14 km per uur, en dat gaat me opbreken denk ik. Als Jacques eenmaal passeert laat ik hem dan ook gaan, zoekend naar een constant ritme waar ik me goed bij voel. Het is beurtelings warm (voor de wind) en lekker (briesje tegen). In de de derde ronde komt Het Gevoel, net niet zweven maar het lijkt er wel op. De longen snel helemaal legen en in één teug weer vullen. Bij de waterpost joggend drinken. Kwestie van water in je mond gooien terwijl je je adem inhoudt. Dan dringt het je neus niet in. Daarna ga je vanuit je mond pas drinken. Heeft een tijd geduurd voor ik dat door had. Ik zwaai met mijn armen, ontspan mijn schouders, haal giga veel mensen in. Omdat ik de weg ken als mijn broekzak weet ik precies hoe ver het nog is. De laatste tientallen meters gaan weer in sprint, grote stappen, flinke armzwaaien. Ik vlieg door de finish en ben redelijk snel op adem. Op mijn klokje staat 45.13, voor 9,8 km. Weer een pr, want vorig jaar liep ik een toenmalig record van 45.30 (45.59 in 2003, 47.37 in 2006). ,,Je bent in vorm!'', zeggen verschillende loopgroepers die voor of achter me zijn geëindigd en zo voelt het ook. Fantastisch!
Risdam-Noord, op 14 mei Warm, maar te doen. 9,73 kilometer in 45 minuut 35
Risdam Noord, 14 mei 2008:
De tempografiek toont dat ik in de tweede en laatste kilometer het snelst liep, maar dat ik mezelf voor het overige nogal 'op de vlakte houdt'. Hoewel het naar de negende kilometer toe toch lichtelijk oploopt...
Hoe dan ook, het liep lekker, geen moment het gevoel gehad dat ik bijna niet meer kon of zo. In tegendeel. De rondes vlogen voorbij. Zeker omdat het iets minder was dan 2,5 km per ronde, totaal volgens gps-meting 9.730 meter.
Elke keer bij de waterpost even wandelend mijn water genomen om weer met frisse moed verder te gaan. Op de grafiek hiernaast zijn die momenten zichtbaar als de drie middelste pieken.
Aanmoedigingen onderweg hielpen om het tempo er in te houden, evenals de bekende namen die ik speaker Bouke Pitstra hoorde noemen van mensen die kennelijk vlak achter me zaten. Ook dat geeft vleugels....
Kersenboogerd, 7 mei. Alweer een behoorlijke hitte tijdens de eerste loop op 7 mei in de Kersenboogerd. Toch wilde ik 'm niet missen, dus ging ik er tussen het werk door heen. Een goede keus om er even tussenuit te gaan.
Eerste ronde te snel gestart voor mijn gevoel, maar het lukte me een stabiele situatie te bereiken. Een eindsprint liet mij na 10.66 km eindigen op 49 minuten en 21 seconden netto. Ik had een hel verwacht, maar relatief gezien viel het mee. OK, het was op sommige plekken verlammend warm, maar op veel meer plekken brachten schaduw en een verfrissend briesje enige verkoeling. Ik haalde John Temme in, ik haalde Jacques Beemsterboer in, en werd even later op mijn beurt ingehaald door diezelfde Jacques en John. Op een bepaalde manier gaf dat rust. Kon ik tenminste ontspannen verder lopen zonder me opgejaagd te voelen. Bij de waterpost was ik vaste klant, en bij de doorkomst voor de vierde ronde gooide ik het laatste beetje water over mijn hoofd. Lekker koel voelde dat, en zeker een kilometer genoot ik van een 'boost'. Moet ik toch vaker doen....
WIJKENLOPEN 2007
Deel van een megafoto die Marcel Rob tijdens de laatste wijkenloop maakte, klik hier voor de totale foto die Sportopbouwwerk Hoorn online heeft gezet.
HRTC, 27 juni 2007
Record tijdens 'herstelloop'
Alweer een wijkenloop overgeslagen, vorige week. Ditmaal door werk, was pas om half negen 's avonds klaar. Had tussendoor wijkenloop Zwaag kunnen doen, maar dan had ik daarna weer aan het werk gemoeten en dat zag ik even niet zitten.
Bovendien is Zwaag niet de leukste van de acht wijkenlopen. Maar ik vond het wel jammer. Het zou mijn laatste 'training' voor de halve marathon van zondag zijn geweest.
Nu deed ik de laatste wijkenloop dus, drie dagen ná die halve marathon. De Stoomtramloop, die ik met pijn maar voldaan afrondde in 1 uur 44. De wijkenloop vanaf onze thuisbasis, de wielerbaan van HRTC, wilde ik lekker rustig lopen. Wel tien kilometer liefst, maar op 'hersteltempo'. Maar dat lukte dus weer niet. De eerste de beste ronde liep ik al de 2,5 km in 10.57 minuten. Uiteindelijk finishte ik in 45.40, puur wat sneller dan de 48.05 van vorig jaar op dit traject. Doorkomsttijden 22.50 op de vijf kilometer en 34.36 op de 7,5 kilometer. En dat was dus mede te danken aan Frank Smit, die in de tweede ronde op me wachtte en me meeloodste tot ik hem in de vierde ronde moest laten gaan. En aan John Temme, die in de laatste ronde een paar keer achter me (voor mijn gevoel vlák achter me) schreeuwde dat hij er aankwam. Ik riep nog, ,,Kom dan maar'', maar het had toch als uitwerking dat ik aanzette. Met bovenstaand resultaat. Toch weer een lekker gevoel!
Risdam-Zuid, 13 juni 2007
Rust doet wonderen
Eén woensdag en een zaterdaglooptraining overgeslagen om beginnende blessures uit te gummen, en ziedaar, kuitspier geen probleem meer, peesaanhechting bij heup houdt zich rustig. Lekker ontspannen gelopen, bij elke passage water gedronken, maar bij de finish toch - ook figuurlijk - behoorlijk 'aan het eind'. 47.17 minuten over 10,6 km. Paar seconden trager dan vorig jaar, maar dat zal met het warme weer van deze editie te maken hebben. In elk geval, ik ben er blij mee!
Grote Waal, 6 juni 2007
Even niet
Wegens verdachte gevoelens bij heup en kuit even een keertje overgeslagen, in de hoop en verwachting dat het volgende keer beter gaat. Jammer, want de Grote Waal is niet de vervelendste loop, op die trap na.
Maar wel even gedaan wat anderen meestal doen: foto's maken
Het blijft lastig te bepalen of je voor of na het lopen eet. En hoeveel tijd je kunt nemen tussen eten en start (liefst zo lang mogelijk, maar red je soms niet vanwege je werk). En hoe veel je eet zal ook wel uitmaken. In elk geval heb ik deze avond heerlijk macaroni gegeten. De maaltijd was om kwart over zes op. Dan zou je denken/hopen dat je ruim een uur later gewoon kunt hardlopen, maar dan merk je toch dat je er last van hebt.
Bij voorbeeld van oprispingen na het water drinken. Maar dat drinken was pure noodzaak. Want hoewel het bewolkt was en even zelfs leek te gaan regenen, was dat dus gewoon gevoelsbedrog. Want het was achteraf behoorlijk warm om te lopen, en het bleef droog.
Eerste ronde voelde ik me als een soort veulen dat zichzelf niet goed onder controle had. Ik sprong alle kanten op, had er zin in. De tweede ronde was de moeilijkste. Ik voelde al pijn, en besefte dat ik nog niet eens op de helft was. Gelukkig kon ik een tijdje lekker met Frank Smit meelopen. Ik pakte bij elke passage van de drankpost water en dronk wandelend een paar flinke slokken, ook om bij te komen. Dat leverde dan enkele honderden meters verder oprispingen op, maar goed. De derde ronde ging al beter, ik dacht weer op allerlei plekken dat het toch maar weer mooi de eennalaatste keer was dat ik er langskwam. De vierde ronde, ik had inmiddels een voorsprongetje genomen op Frank, ging misschien nog wel het best. Ik zat wel aan het eind van mijn krachten voor mijn gevoel, maar hield een goed ritme aan. De hele tien komma twee kilometer (organisatie hield het op 10,5) had ik van mijn 'onderstel' geen enkele last. Van het uithoudingsvermogen ook niet. Alleen dit keer een beetje van spanning in de schouders en lichte pijn in mijn maag/buikstreek. Ik liet me niet kennen, dacht er bewust aan dat ik wel vaker iets voel en dat het me elke week is gelukt om de wijkenloop met een goed gevoel af te sluiten. En DUS lukte het dit keer ook. Tikkie aanzetten en ik eindigde in 46,25 minuten. Stuk sneller dan de 48,17 van vorig jaar, en de snelste tot nu toe was voor zover ik kan nagaan 19 juni 2002 46,53. Maar hee, ben ik pr-verbeteringen dit jaar niet gewend?
(Doorkomsttijden dit keer: eerste ronde 11.17 op 2,61 km - 13,9 km/u, 11.32 op 2,56 km - 13,3 km/u, 11.52 op 2,48 km - 12,5 km/u en 11.39 op 2,58 km - 13,3 km/u. Gemiddeld 13,2 km/u)
Binnenstad/Julianapark, 23 mei 2007
Overal sneller zijn dan je dacht
Vorig jaar ging het op het heerlijke parcours in het Julianapark prima en noteerde ik 47,43. Absolute topper was in 2003: 45,59. Ik had me al verzoend met het idee dat ik elk jaar een minuut langzamer zou gaan, maar wat blijkt, nu ik tien kilo minder weeg dan vorig jaar? Het gaat sneller! De editie 2007 was goed voor 45,30!
De vraag is, in hoeverre heeft het gebruik van het energiebruistablet LiftOff hiermee te maken? Brengen Taurine, Guarana, Cafeïne, Panax Ginseng en Ginko Biloba mij op een hoger niveau? En is dat doping?
LiftOff heet het energie-bruistablet dat ik vanavond ga proberen. Een proefexemplaar, gehad van de vrouw van Eric Degenhart die Herbalife aan de m/v brengt. Of ik haar wilde laten weten hoe het me beviel. Eric vertelde later dat hij er veel aan heeft. Het geeft hem echt extra energie.
Dus ik was wel benieuwd. Vanavond was de loop in het Julianapark, een parcours dat ik goed ken en leuk vind. Door mijn werk kon ik zondag niet meedoen aan de (halve) marathon van Hoorn, en ook de training op zaterdag had ik daardoor overgeslagen. Ik had dus een week niet gelopen en dat vertekent de testresultaten,
Verder was het behoorlijk warm en vond ik het bij het inlopen benauwd. Maar goed, ik was een keer op tijd en had alles goed warmgelopen en gerekt. Ik startte ook een beetje vooraan, wilde niet weer de hele meute moeten inhalen. Om tien voor zeven had ik het tablet genomen, sinaasappel, met een zure maar niet onaangename smaak. Nu maar wachten op de liftoff, maar ik voelde niet veel. Wel liep ik al meteen lekker mee, 13,7 km per uur zag ik op mijn horloge, haalde zelfs Jacques Beemsterboer in. Het was wel warm, maar niet te. Ik had bij vlagen meer last van alle luchtjes die in het park hangen. Urine, vis, rook, wat het echt is wil je waarschijnlijk niet weten. De eerste ronde was voorbij voor ik het wist, en dat kenmerkte eigenlijk voor mij de hele loop. Elke keer was ik ergens sneller dan ik dacht, alsof de rondes een stuk korter dan 2,5 km waren. Zou dat de invloed van de liftoff zijn? Ik merkte dat de moeilijke tweede ronde - het vinden van ritme in ademhaling en 'autopilot' in de loop - dit keer wel meeviel.
Makkelijk kijk ik niet, en makkelijk ging het niet... Foto Boudewijn Bood
Rap was ik in de derde ronde, steeds even wandelend met een bekertje water bij de verversingspost. De heuveltjes in het parcours waren lastig, maar ik omzeilde ze niet, zoals ik ene Ton H. van de loopgroep meermalen zag doen. Korte stapjes omhoog en later heuvelafwaarts met lange stappen meters maken. Dat laatste is niet zo goed voor je kuiten, maar het gaat wel lekker snel...
De laatste keer langs de finish, langs het Markermeer, waar een aangeschoten jongen pelpinda's uitdeelt (maar niemand wil ze). De laatste twee rondes heb ik echt het gevoel dat ik onvermoeibaar ben. Als dat aan het bruistablet te danken is moet ik het dus twintig minuten eerder nemen.... De laatste keer dat ik langs de verversingspost kom sla ik het water over. In het kielzog van Jos van Bocxmeer loop ik de laatste twee kilometer, om in het zicht van de finish nog eens aan te zetten, Jos voorbij te lopen en 45.30 minuten te noteren. Volgens mijn horloge 10,5 kilometer, volgens de organisatie enkele tientallen meters minder dan 10 km. Dat laatste kan kloppen, want omdat in het park gps-ontvangst niet overal werkt schat hij volgens mij soms afstanden in. Tamelijk nauwkeurig, behalve als je niet in een rechte lijn loopt...
Na gedane arbeid is het goed napraten. Foto Boudewijn Bood
Samen met Jacques, die achter in de 44 heeft gelopen 'en absoluut niet sneller kon' drink ik wat bekers water. Voldaan, allebei. 'Super' is dat hardlopen, vinden we allebei. Ben benieuwd wat die LiftOff-tabletten kosten...
(NB: 10 tabletten voor 25,75 dus. Niet goedkoop, maar dan heb je ook wat. En een beetje energiereep kost hetzelfde. Wie wil bestellen kan terecht bij José Degenhart in Zwaag. Mail naar degenhart-jong(apestaartje)zonnet.nl, of bel 0229-271886/ 06-12839404)
Risdam-Noord, 16 mei 2007 Inbeelding geeft ook vleugels
Inlopend op een rustig plekkie denk ik nog anderhalve minuut te hebben voor de wijkenloop begint, Maar als ik bij de start arriveer zie ik nog net de laatsten vertrekken. Ik spring over het afzetlint en zet, terwijl ik de startlijn passeer, mijn timer aan.
Als laatste van start.... Foto Roy Gorres
Niet echt slim, zonder rekken zó turbo er op. Ik passeer via de berm vele tientallen lopers om een plekje te zoeken waar ik mijn ritme kan vinden. Ofwel een plekje te vinden waar ik mijn ritme kan zoeken. Als ik het al ooit vind.
Het is prettig koel, da's weer mooi meegenomen. Eigenlijk loopt het nog niet eens zo gek. Ik sluit de eerste ronde van 2567 meter (berekening wijkenlopen.nl) af op 11.22 minuten.
Inhalen via het gras... Foto Sportopbouwwerk Hoorn
De tweede ronde - de waterpost bij het voetbalveld sla ik nog maar even over - gaat wat minder. Ik heb misschien toch iets te veel van die lekkere macaroni gegeten een uur geleden, want het voelt wat pijnlijk ergens in het midden onder mijn borstbeen. Toch kan ik me van vorige jaren herinneren dat ik er op bepaalde plekken in het parcours meer moeite mee had dan nu. Als ik andermaal het start-finishpunt passeer, na een ronde van 11.35, ben ik nodig aan een drinkpauze toe.
Stabiel
Daarna gaat het beter. Ik lijk stabiel te zijn: pijn verergert niet, is draaglijk. Ademhaling heeft ritme. Een jongen komt naast me fietsen en vraagt of dit soms een sponsorloop is. Nee, we doen het voor de lol, zeg ik. En zo is het ook, al voelt het niet altijd lollig.
Foto Roy Gorres
Het leuke van de derde ronde is dat je overal kunt denken dat het de een na laatste keer is dat je dat punt passeert. Het is niet moeilijk te raden wat ik in de laatste ronde denk...
Het een na laatste rondje sluit ik af op 11.53 - mede voortgestuwd doordat ik heb gezien dat John Temme niet ver achter me zit. John is behoorlijk snel geworden vind ik. Ik stoom door voor de laatste kilometers, passeer de waterpost ongebruikt en juich richting collega Connie, die met dochter Dora langs het pad staat. Ik versnel, omdat het lekker gaat.
Foto Roy Gorres
De heuveltjes bij de trappetjes van de Pinksterbloem, het scherpe bochtje rechtsaf de Berkmergouw op en ik heb de laatste bocht al in zicht. Bedank de verkeersregelaars en hup, de Wogmergouw op. Een auto stopt, en de passagier die uitstapt steekt zonder een spier te vertrekken vlak voor me het fietspad over. Zou hij echt niets hebben gezien? Typisch, typisch. Ik versnel andermaal. Hoor niemand achter me, maar inbeelding geeft ook vleugels. Dan sprintend rechtsaf, finish ik op de Akkerwinde.
De cijfertjes: Ik legde in 46,25 minuten 10,26 kilometer af. Dat komt net als vorige week neer op 13,3 km per uur gemiddeld. En het makkelijke van zo'n website is dat je snel kan zien dat je vorig jaar drie minuten langzamer liep.
Kersenboogerd, 9 mei 2007
Ritme tot de laatste meters in de Kebo
Woensdag 9 mei 2007. De eerste wijkenloop. Kersenboogerd. Nu eens niet warm, maar perfect koel loopweer. Toch altijd weer spannend hoe die eerste loop, in mijn eigen wijk, zal gaan. Maar het viel me niet tegen. 48.05 minuten over 10,6 kilometer. Da's andere koek dan de 54.11 van vorig jaar!
Eerste ronde te snel, 14,5 zag ik op de snelheidsmeter. Maar het liep wel ontspannen en ik probeerde bij Aad de Heus, Frank Smit en Ruud Groenhuijzen te blijven. Gebeurt me vaker, beginnen met het gevoel dat het wel lekker gaat en achteraf in de gaten krijgen dat het toch wel wat snel is. Maar de eerste ronde verliep verder goed, al had ik na het voltooien ervan het gevoel dat ik de wedstrijd al gelopen had. Rondetijd: 11.17 minuten over 2,67 km, gemiddeld 14,2 km/u. Ik nam dan ook even de tijd om wandelend water te drinken en begon weer te dribbelen.
Vrij snel was ik weer bij Frank. Ruud was uitgelopen. Aad al bijna uit het zicht. Ook de tweede ronde ging lekker, minder snel, bewust, maar verre van langzaam (13,4 km/u, 12.06 minuten) Gaat als vanzelf als je met iemand meeloopt. Met enige moeite kon ik een ritme in de ademhaling vinden. De derde ronde hetzelfde, met dit verschil dat ik na een kilometer of zes dat gevoel had dat ik zweefde. Het gevoel dat ik de laatste tijd vaker heb. Je gaat als vanzelf. Je bovenlichaam lijkt wel 'los' te komen. De kunst is dat zo lang mogelijk te laten duren. Ik had ook regelmatig dat ik mijn onderbenen bewust hoger liet opveren waardoor het wel sneller leek te gaan tegen dezelfde 'energiekosten'.
Ik begon wel mijn beenspieren te voelen, maar niet hevig. De derde ronde ging het langzaamst: 12,9 km/u, 12.22 minuten. De vierde ronde wachtte ik de man met de hamer af, maar die kwam niet. Het ritme bleef in stand. Frank was bij de waterpost sneller doorgelopen en zou ik niet achterhalen, op Ruud liep ik al snel uit en ik zag hem pas na de finish terug. Op het eind had ik nog een sprintje over om iemand die me had ingehaald nog te achterhalen. Tje? Zeg maar gerust een sprint. Mede daardoor kwam de gemiddelde snelheid deze ronde toch nog op 13,3 km/u (12.18 min).
Al snel was ik hersteld en kon ik tot me door laten dringen dat het bijhouden van Frank en zelfs voorbijgaan van Ruud in een wijkenloop ongekend is voor mij. Alweer een parel aan de reeks persoonlijke records!
Frank en Ruud voor aanvang, houd die maar eens bij!
wijkenlopen van 2006
Hieronder versla ik de wijkenlopen van 2006. De laatste staat bovenaan.
IJzeren ritme op de lange baan
28 juni. De achtste en laatste wijkenloop! De loop op mijn thuishonk, bij Loopgroep Hoorn. Ik dacht dat we na de halve ronde op de baan naar buiten zouden gaan en pas in de vierde ronde terug zouden komen op de baan, om naar de finish zouden gaan. Waarom weet ik niet. Maar dat het niet klopte en we steeds de complete baan mee moeten pakken om op 2,5 km te komen was mentaal wel even slikken. Het is relatief warm maar toch valt het op veel stukken mee. Schaduw, klein beetje wind. In de derde ronde beland ik in een ijzeren ritme: drie stappen uitademen, twee stappen inademen. Ook probeer ik te denken aan de raad van Ina Swinkels, mijn gewaardeerde 'loopjuf' op zaterdagen. Probeer licht te lopen. En het lijkt warempel wel vlotter te gaan als je kleinere pasjes neemt en op je voorvoet probeert te landen. Het leidt in elk geval af. Ook nu weer een eindsprint. Ik versnel als ik in mijn ooghoek iemand zie aanzetten. Hij ook. Ik weer. Hij ook. Ik geef alles. Hij ook. En hij wint. Ik gun het hem van harte.
Foto's Boudewijn Bood (bedankt!)
De achtste wijkenloop zit er op. 48.05 minuten (gecorrigeerd, kwam 5 seconden later over startstreep) over iets minder dan 10 km. Volgend jaar ben ik er weer!
Zwaag, 21 juni 2006. Niet het leukste wijkenloopje met al die stoepen en paden langs autowegen, maar wel snel, omdat het net even wat minder dan 2,5 km per rondje is. Hoeveel minder is onduidelijk. Over vier rondjes lopen de gekalibreerde stappentellers en de gps-horloges uiteen van 9,4 tot 9,86 kilometer. Maar ja, het hangt er maar net van af hoe je loopt. Snijd je vaak af, of ga je vaak om lopers heen om in te halen. Dan praat je toch over meters. Alleen op mijn horloge al is het ene rondje tientallen meters langer dan het andere, terwijl ik toch echt op de hoek bij de tijdklok op de lap-knop druk om de rondetijd vast te leggen. De eerste meet 2450 m, de tweede 2490, de derde 2520 en de vierde 2400. Merkwaardig, toch? Genoeg gezeurd over metertjes, het gaat natuurlijk over de vorm van de dag. Die was weer zoals ik gewend ben sinds de marathoorn: prima. In een vorig leven dacht ik al in de tweede ronde dat ik aan het 'labberend' was, en zat ik al in de derde ronde bijna uitgeput af te tellen: de eennalaatste keer die bocht, de eennalaatste keer dat paadje. God, help me de brug over... Nu heb ik in de derde ronde juist het idee dat het lekker gaat lopen, nadat ik mijn ademhaling in de tweede ronde goed onder controle heb gekregen. Na een minuut of twintig, as usual. Ondanks de vertraging op de smalle paadjes in de eerste ronde, waarbij ik iets te ver naar achteren ben gestart, zelfs achter het midden. In de derde ronde begint het lekker te lopen. Letterlijk. Ik ga weer wat meer letten op de ontspannen schouders, op de losse handjes en op de zwaaiende onderarmen. De houding iets voorover gebogen, just like Bram ordered. En in de vierde ronde doe ik net of het nog niet de laatste ronde is. Probeer ik gewoon ontspannen door te lopen met het idee dat als het moeilijk wordt ik altijd nog 12 km per uur of langzamer kan gaan lopen. Ik neem steeds een punt dat redelijk haalbaar is in gedachten: de S-bochten over het houtsnipperpad, het fietspad langs de Oostergouw, de ingang van de rozenkwekerij, de hoek van de Dorpsstraat. En dat is geen enkel probleem. Dus ik vertraag niet, ik ga gewoon door. Tot en met de eindsprint, want ik hoor bij de laatste bocht iemand achter me naderen over wie ik prompt besluit dat die er niet door mag komen. Dus ik zet een sprint in, zie desondanks dat hij naast me komt lopen, versnel nog eens extra, maar moet het toch op het laatst opgeven omdat ik aan de rechterkant loop en daar in het gangetje waar je moet finishen een wiel hangt. Hoe gek het ook klinkt. Weet niet hoe het anders was afgelopen, maar feit is feit. Volgende keer links finishen ;-) Het maakt niet uit. Met 47.56 minuten ben ik zeker tevreden. Hoe lekker je je dan voelt als je frisgedouched thuis van een verdiende rust geniet terwijl je meer dan vier glazen water naar binnen werkt is bijna niet uit te leggen. En het Nederlands elftal speelde ook nog goed. Mijn avond kon niet meer stuk.
Blaasbalg in Risdammerhout
Wijkenloop Risdammerhout, 14 juni 2005: 47 minuut 10 over ruim 10 kilometer. De goede vorm blijft!
Beetje rommelig begin, omdat de start bij sporthal Vredehof zou zijn maar in werkelijkheid een halve kilometer verderop in de Risdammerhout was. Daardoor late aankomst en noodgedwongen wat meer vooraan gestart dan ik gewend ben, en iets minder opgewarmd en gerekt. Misschien mede daardoor voor mijn gevoel wat te snel begonnen. Maar het weer was prima. Beetje regenachtig, wat spettertjes en een graad of 18 voor mijn gevoel. Een bewolkte dip na een aantal zeer warme dagen, om niet te zeggen moordende hitte, die alle hardlopers denk ik goed uitkwam. De tweede ronde had ik wat moeite om mijn ritme te vinden, misschien mede door de snelle start, maar de derde (die ik begon op 23 minuut zoveel) ging al beter. Ik concentreerde me als nooit tevoren op mijn ademhaling. Toen ik aan de vierde ronde begon, op 35 minuten rond, ging het super. Mijn longen, nee mijn hele bovenlichaam, voelde als een soepel werkende blaasbalg. En mijn elastisch zwaaiende armen ondersteunden die blaasbalg. De schouders bleven wat gespannen, helaas. Je kunt niet alles hebben. Elke keer ademde ik diep in en met mijn longen vol verse lucht leek ik na elke inademing wel een moment te zweven. Het yes-moment was er weer!
Volgens mij nog twee te gaan. Als ik na zo'n wijkenloop eenmaal thuis ben voelt het zo lekker ontspannen - ik kan de hele wereld aan. Alleen daarom zou je al gaan hardlopen.
Trap als tempobreker in warme Grote Waal
Grote Waal, 7 juni 2006 - Al wéér linksaf en eerst onderlangs en daarna op de dijk. Ik vind het rondje rechtsaf het park in veel leuker en ben alwéér vergeten na te vragen waarom dat ooit is veranderd.
Zeker met zo'n warme avond als vanavond is dat andere parcours vervelend, met die betonnen trap tegen de dijk op ook nog als tempobreker. De eerste keer ging ik vlot over het gras naast de trap naar boven, maar de drie andere keren nam ik al gewoon de treden, zij het met twee tegelijk, want dat heb ik geoefend op de schietberg in het Julianapark. Voorover hangen en het gaat bijna vanzelf. Let wel, bijna. Want elke keer boven is het zaak de ademhaling te reguleren, want je hart stuitert dan wel even voor het weer tot rust komt.
Toch gaat het ook deze wijkenloop weer vlotjes, met een goede ademhalingscontrole die zich vooral in de derde ronde deed gelden. Spieren: no problem, al begon ik met stijve bovenbeenspieren, geen idee waardoor die waren veroorzaakt, maar een goede warmingup deed wonderen.
Liep ik vroeger nog wel eens met het gevoel dat ik niet verder kon in zo'n derde ronde, nu gaat het eigenlijk heel vlot en begin ik relatief soepel aan de vierde ronde. Daarbij vergeleken is de tweede nog het moeilijkst, als je de eerste ronde met al zijn vertragingen op het drukke pad achter de rug hebt en je nog niet helemaal in het ritme bent. Dan kan het gebeuren dat Ferdy je inhaalt, maar die blijkt de 5 km te lopen. Toch netjes. Mede dankzij een fris briesje op sommige plekken was het redelijk goed uit te houden. Eindtijd 54,08 minuten, voor 10,5 kilometer. Kan slechter!
De trap als tempobreker, en zie dan je ademhaling maar eens te reguleren... Foto John Temme
Ins blau hinein, maar wel lekker
Woensdag 31 mei. Vierde wijkenloop, Nieuwe Steen.
Ik ben tevreden, al ging het weer niet vanzelf. 48 minuut 17, ze zeggen op een afstand van 10,6 kilometer. Maar dat heb ik niet kunnen nameten. Vanaf het begin heb ik ins blau hinein gelopen omdat mijn horloge bij de start al uitviel. Batterij leeg, dom dom dom. En laat nu ook nog eens de tijdklok bij de start pas weer bij de finish zichtbaar zijn, omdat de rondes er niet langs gaan.... Dus ik had onderweg geen idee hoe ik liep, moest me helemaal richten op het regelen van mijn ademhaling. Had zelfs geen melodie of liedje om me daarbij te helpen. Beetje saai, maar goed. Op een of andere manier liep ik niet helemáál ontspannen, ik zat redelijk tegen mijn bovengrens aan waarop het nog lekker liep. Was ook behoorlijk vooraan gestart, en dan heb je meer de neiging om harder te lopen. Het was vrij koud, 12 graden of zo. Bewolkt en bij vlaggen winderig. ik heb hier wel eens gelopen in de hete zon, maar nu liep ik in lange tights, een onderhemd en een singlet. Goede keus, het was niet te warm. De benen gingen goed, het enige waar ik op het laatst iets van merkte was mijn rechter diepe kuitspier of daaromtrent. Grappig, rechts, terwijl ik altijd links last had. Maar het mocht geen naam hebben. Net als vorige keer ging ook de derde ronde redelijk vlot, en ik begon weliswaar met moeite aan de vierde, maar eenmaal op de laatste kilometers voelde ik me sneller gaan. Armen meezwaaien, iets voorover, schouders laag, elke keer als ik diep inademde zweefde ik voor mijn gevoel een beetje, ik dacht: hoe langer dit gevoel duurt hoe beter. En ik hield het lang vol. Het stuk om het politiebureau heen was op het laatst lastig, omdat je weet dat je een omweg maakt en nog een keer de Nieuwe Steen op moet om te finishen. Maar het ging uiteindelijk nog vlot. John de Wit liep een tijdje vlak voor me, maar ik durfde er niet voorbij te gaan omdat ik me dan opgejaagd zou voelen. Ik denk, bij de eindsprint kijken we verder. Maar er viel niets te kijken, want John liep opeens een stuk sneller, had zelf een eindsprint waar ik niet aan kon tippen. Maakt niet uit. Ik ging toch nog redelijk snel naar de finish. Lekker gelopen. Niks meer aan doen.
Weer helemaal op de rit
Binnenstad, 24 mei.
10 km in 47,43 4,46 min per km ronde 1 12.07 2,43 km 4.59 min p km ronde 2 11.53 2,42 km 4.54 min p km ronde 3 11.43 2.58 km 4.33 min p km ronde 4 11.59 2.57 km 4.40 min p km
Ik ben weer helemaal op de rit, dacht ik na het afronden van 10 km in 47 minuut 43. Zo slecht als het de eerste twee keer ging, zo goed ging het nu.
Net als afgelopen zondag de halve marathon in Hoorn. Misschien wel dankzij de goede ervaringen daar ging het nu ook perfect. Het leek slecht weer te worden, maar de regenbuien verdwenen op tijd en de zon brak door, al was het bij het inlopen onverwacht koud. Gevoel De eerste ronde ging ondanks de drukte redelijk snel voor mijn gevoel, maar de opname van het gps-horloge logenstraft dat. Dat heb ik wel vaker, dat gevoel niet overeenkomt met de werkelijkheid. Loop ik lekker, zie ik dat ik 4.13 minuut per kilometer loop, dus te snel. Loop ik normaal, merk ik dat ik boven de 5 minuten zit, soms zelfs 5.30 minuut per km. Ik ben maar op mijn ademhaling gaan letten. In de tweede ronde kreeg ik die goed in balans. Al snel had ik door dat mijn 'onderstel' geen problemen zou geven, goed warmgelopen en gerekt waarschijnlijk, dus het kwam echt op uithoudingsvermogen aan. Het parcours in het Julianapark is natuurlijk prima, al zitten er een paar vervelende heuveltjes in. Ik raakte in een heerlijke cadans, mijn armen zwaaiend alsof ze aan mijn voeten vast zaten, en bedacht bij mezelf dat ik dit nog wel een tijdje vol kon houden. Dat was ook zo. De derde ronde van 2.5 kilometer, waarin ik normaal het gevoel heb dat ik dan al niet veel verder meer kan, vloog nu voorbij. Sneller Ik begon redelijk ontspannen met de vierde en laatste. Lekker gevoel dat je alles 'voor de laatste keer' passeert. Het werd nu wel iets moeilijker, met name met de ademhalingsregelmaat. Ik merkte dat ik wat sneller ging, omdat ik voor mijn gevoel niet ver meer hoefde. Maar ik wist dat ik het zou halen, en er zat gelukkig nog een eindsprint in. Heel tevreden, heb net nagekeken dat ik 45,59 haalde in mei 2003, dus dat klopt redelijk met de theorie dat je een minuut per jaar langzamer gaat. Maar er moet ergens een omslagpunt zitten, anders doe ik er op mijn 80e 1 uur 23 over... We zullen zien!
Opgang: Dat ging nog net goed...
Risdam-Noord, 17 mei.
Het gaat de laatste tijd ook nooit eens makkelijk. De tweede wijkenloop vanaf de Opgang is ook weer stoempen. Bewolkt, een stuk koeler dan vorige week, droog, maar toch benauwd zwaar. Is het bloedarmoede, vraag ik me onderweg serieus af, terwijl ik me zwoegend over het asfalt voortbeweeg. Of chronisch slaapgebrek? Of heb ik te hard gewerkt? (haha)
Te veel training kan het niet zijn, want twee keer in de week en maximaal tien kilometer lijkt me niet veel. Maar misschien heb ik wel niet goed genoeg gegeten of gedronken, ik weet het niet. Of misschien wel te veel, en ben ik te dik. Ik moet toch echt eens werk maken van dat afvallen. Collega Connie, een collega, die me met dochter Dora in de tweede ronde toejuichte, zei later dat ik soepel liep. Ze moest eens weten. Feit is wel dat ik halverwege serieus even heb gedacht na de derde ronde te stoppen, maar dat kon ik niet met het oog op de halve marathon aanstaande zondag. Als ik 10 al niet eens afmaak, hoe moet het dan met 21? Kortom, weer een fraaie uitgangspositie voor een halve marathon. In de derde ronde merkte ik dat er al enige tijd dicht achter me een andere loper liep. Hij ging niet voorbij maar ik kon ook geen afstand nemen. Even overwoog ik hem maar voorbij te laten gaan, maar ik probeerde er niet op te letten. Want na hem zou er weer een ander komen, dacht ik. Je moet daartegen kunnen, tegen dat geklepper en gehijg in je nek. Slag te pakken Gelukkig kreeg ik in de vierde ronde van wat in totaal iets meer dan 10 km was (volgens de organisatie, mijn gps gaf 9,92 aan) weer een beetje de slag te pakken.Ik was blij dat ik er was. Het is maar net goed gegaan, heb ik het idee. In 49 minuut 24. Terwijl ik niet ontevreden met mijn benen schuddend naar de sporthal liep kwam naast me een man lopen die bekende de achtervolger te zijn geweest. Hij zei dat hij het nooit had gered als ik hem voorbij zou hebben gelaten. Maar ondertussen had hij in de laatste ronde wel kans gezien anderhalve minuut op me uit te lopen want hij was binnen de 48 minuten binnen. Lekker is dat. Ondertussen De pees tussen kuit en hiel links begint ondertussen weer wat pijnlijk te worden. Ik denk dat het maar het beste is als ik tot zondag niet meer train en dan rustig aan begin...
Wordt vervolgd...
Hoe warm het was, en hoe ver!
Kersenboogerd, 10 mei.
Altijd, maar dan ook altijd, starten de wijkenlopen met een rondje Kersenboogerd in veel te warme omstandigheden. Zo ook deze woensdag 10 mei 2006.
Bij de tweede ronde heb ik het al gezien, dat lange end langs de Deen, dat vreselijke stuk vanaf 'de druppel' naar dat smalle straatje. Waar je altijd moet kiezen tussen de weg en de stoep. De laatste is hoger, maar scheelt een stuk qua afstand. En dan de laatste bocht - pislucht!- richting finish, maar toch nog rechtsaf moeten voor de derde en later de vierde ronde.
De derde probeer je op 'cruise control' te lopen. Niet te veel nadenken, steeds proberen te ontspannen, je ademhaling reguleren. Als je die derde maar achter de rug hebt, kun je de laatste aftellen.
Effe volhouden tot de oversteek, effe volhouden tot de brug, effe volhouden tot de bocht, effe voorbij de Deen, effe naar de druppel, effe naar de brug, effe naar de laatste bocht, effe naar de finish.
Een vrouw zegt tegen haar man: ga maar, maar hij zegt, nee we gaan samen. Vlak voor de finish begínt ze me toch te sprinten, maar ja, die kent de befaamde Molenaar-eindsprint nog niet, dus ik zet vaart en passeer haar op het laatste nippertje. Gaat nergens over, maar gaat vanzelf...
Ik moet vervolgens zo ernstig bijkomen dat Ruud en Frank mij aankijken en zich spontaan tegelijk serieus zorgen maken en wel twee bekertjes water voor me halen. Ik ben kapot. Voel zelfs pijn onder mijn armen bij mijn ribben. Nu maar hopen dat dit door spanning komt en dit geen voorbode van hartklachten is. Heb geen idee hoe die voelen, maar deze loop kan ik me wel een beetje voorstellen dat sommige lopers in deze omstandigheden dood neervallen. Waar zijn we nou helemaal mee bezig?
Eindtijd 54.11 minuten, voor 10,6 kilometer. Binnenkort eens even kijken hoe dat in vorige jaren lag. Volgende week De Opgang. Hopelijk is het wat koeler.
Kersenboogerd
Kersenboogerd
Kersenboogerd
Risdam, met mijn 'schaduw' achter me. (Foto Frans Vos)
