Wie ben ik? | Gastenboek | Halve Marathoorn 2010, 9, 8, 6 | Wijkenlopen 2010, 9, 8, 7, 6 | Kloetloop: spierpijn speelt me parten | Schoorl 2010, 9, | Aartswoud: Dilemma in de kou | Kerstcross 2009, -8, -7, -6 en -5 | St. Georgecross 9, 8, 7, 6 | Helderse Duincross december 9, 8, 7, 6... | SAV crosslopen | Dijkgatsboscross | Nadine OK Run | Dam tot Damloop 2009 en eerder | Triatlon 2009: Geen gesmokkel! | Goed begin in Hem | Stoomtramloop: ontgoocheling | Halve van Hoorn 2009 | Beetskoogkadeloop 2009 | Kaagloop 2009, -8, -7 | Egmond 2009: Spannend met happy end | Eenhoornloop 2008 en eerder | Amsterdam halve marathon 5x | Lopen doet Hopen 2008 | Herculesloop Middenbeemster | Eerste Zandvoort Circuit Run | Polderloop Obdam 2008 en 2007 | Lou Coevert Loop | Westfriesgasthuisloop 2007 | Zes Engelse loodzware Mijlen in Zwaag | Koninginneloop 2006 | War Child Spinning Marathon | Looproutes in Hoorn | Lopen met gps | Blessures - Soms moet ook ik er aan geloven | Start to Run met het Noordhollands Dagblad! | Start to run 2 | Den Helder Maastricht 2004 | Den Helder-Maastricht 2003 | Eenhoorn- en Zevenheuvelenloop 2002 en 2001 | Eenhoornloop 2001 | Wijkenlopen | Sky Radio Run | Records en calculator | Fotoos | IJsselmeerloop 2000 | Looplinks | Het weer | Per ongeluk een perfecte halve marathon | Marijns kijk op de kerstcross 2006 | Marijns stoomtramloop | Zoekpagina | Marijn: Endorfine in Egmond | muziek | Rob en Mieke in Egmond
Polderloop: John rules!
|
Eerste ronde, nog vóór John (Foto's Roy Gorres)
John (links) in de tweede ronde, voor mij..
Op de voet (paar honderd meter) gevolgd door mij....
|
Polderloop Obdam, tien kilometer in 47.28, niet om over naar huis te schrijven, drie minuten langzamer dan vorig jaar, maar toch redelijk gelopen. OK, niet echt lekker. Net zoals tijdens de training gisteren ben ik kennelijk nog niet op het oude niveau, na twee weken verkoudheid. Maar het ging ook niet echt slecht. Het is maar waar je op let.
Let je op je gevoel, dan weet je dat het niet vanzelf ging. Maar kijk eens naar de positieve dingen. Je wist je ademhaling goed te reguleren, dacht regelmatig aan ontspanning en schakelde met het muziekje in je hoofd van 'Mr. Bojangles' naar 'One Day we'll be together'. En het grappige is dat de tempoversnelling in de muziek zich recht evenredig voortzette in je loop.
Wat wel steekt is dat loopgroepgenoot John Temme inmiddels zodanig is gegroeid dat hij in plaats van de man vlak achter mij nu de man (vlak) voor mij is. Halverwege haalde hij me in en als ik al de illusie had weer aan te kunnen pikken, dan maakte het feit dat hij doodleuk met de loper naast hem liep te praten daar wel een eind aan. Iemand die zo makkelijk nog praat, heeft letterlijk meer in zijn mars. Dat riep een vrouw langs de kant hem ook na.
Ik moest er niet aan denken, praten tijdens het lopen. Was blij dat ik het tempo ruim onder de 5 minuten per kilometer kon houden. Als ik naar mijn lichaam luisterde was er eigenlijk niets dat tegenviel. Mijn benen voelden redelijk goed aan, geen pijn te bekennen en ik was ook niet uitgeput of zo. Maar ik liep gewoon niet zo lichtvoetig en soepel als ik wel zou willen. Meer met een gevoel alsof ik direct al vermoeid was. Nou ja, wat maakt het uit, lopen is leuk. Het weer was prima, een frisse bries als je tegenwind had en bijna te warm als je voor de wind liep. Twee leuke achtjes (meer een acht en een misvormde nul) waardoor de saaie landwegen steeds net op tijd nieuw uitzicht boden. En genoeg bekenden om weer eens te spreken. Zoals Inge Tijsmans die de door mij gehoopte tijd van ruim 45 minuten daadwerkelijk liep. En 'dieseltje' Theo van Vliet die me zoals vaker op het laatste moment langzaam maar zeker voorbijging en uiteindelijk op 47.27 eindigde. Ik had nog even het idee hem op het laatste moment alsnog te kunnen inhalen, maar kon het niet opbrengen. Hoe het met John Temme afliep? Hij liep het traject in 45.47 minuten.... Als dat niet overtuigend is! Misschien moet ik toch weer eens naar de training gaan.... |
Het hoera-gevoel houdt maar niet op!
Polderloop Obdam, 25 februari 2007. Tien kilometer in 44 minuut 34 (officieel 44.39, maar ik kwam niet direct na het startschot over de streep). Hoe het ook zij, mijn persoonlijk record stond op 44 minuut 57, dus daar heb ik korte metten mee gemaakt. Nog maar drie weken oud en nu mijn pr al weer verbroken. Het hoera-gevoel houdt maar niet op!
Als ik op deze vroege zondagmorgen naar Obdam rijd voor de Polderloop van ARO '88, vraag ik me af waarom ik in hemelsnaam ben gegaan. Het is één grijze massa om me heen, het regent onophoudelijk en er ligt zoveel water op de weg, dat ik twee handen aan het stuur moet houden om mijn auto de juiste kant op te sturen. Bijna niemand weet dat ik naar Obdam wil voor een loopje, en al heb ik het op deze site wel aangekondigd, wie let daar nu op? Dus had ik best lekker in mijn bed kunnen blijven. Zondag is de enige dag dat ik dat kan.
Voorgenomen
Maar toch, de wekker ging om acht uur. En ik had me nu eenmaal voorgenomen dan te ontbijten, om negen uur aan te kleden en half tien weg te rijden. Dan zou ik tegen tienen in Obdam zijn en nog een half uur te hebben voor de start zou plaatsvinden. Ik had echt wel zin om te blijven liggen, maar wilde me niet laten kennen.
Dus.
Parkeerde ik in de stromende regen bij schoolboekenleverancier Lisette en liep op een holletje naar de kantine van Victoria O, die ook voor ARO '88 dienst doet.
Na inschrijving tref ik tot mijn verbazing Hans van den Doel aan, een voor zover ik weet altijd drukbezette Andijker achter wie ik geen hardloper had gezocht. Zo zie je maar weer. Hij hoopt binnen een uur aan te komen, maar loopt uiteindelijk de 10 km in 67.12. Jammer Hans, volgende keer beter!
Esther Winter zie ik ook, ik ken haar als mede-organisatrice van het Crosscircuit. Van de Polderloop vreesde ik ook dat het een cross was, maar mensen die het weten konden hadden me verzekerd dat het verharde weg was. Dus had ik het gewaagd mijn nieuwe schoenen en sokken aan te trekken. Sokken, waarover ik Frank Ossen aansprak bij de start. Want hij had ze me aanbevolen als bedrijfsleider van Runnersworld in Zaandam. Ik bedankte hem, omdat ik al veel baat heb gehad bij de Run Energizer van X-socks. We waren het er over eens dat het niet uitmaakt of dat nu psychisch of daadwerkelijk fysiek werkt: ik heb sinds ik ze draag geen last meer gehad van kuitklachten die aan gebrekkige doorbloeding kunnen worden toegeschreven.
Dus.
Apparatuurarm
Bij de start heb ik even een probleem. Want voor deze ene keer heb ik behalve mijn gps-horloge dat me precies kan vertellen hoeveel meter ik afleg en hoe hard ik loop (en dat ook nog onthoudt) ook mijn nieuwste aanwinst mee.
 |
Een Ipod Nano, die met een zender/ontvanger en een sensor op mijn schoen samenwerkt en dan via de nikeplus-methode (zie www.nikeplus.com) een 'workout' kan presenteren. Inclusief muziek, het afroepen van elke kilometer en hat 'halfway-point', en het onthouden van alle gegevens. Die komen dan uiteindelijk in een keurig grafiekje op mijn eigen nikeplus.com-site. Normaal gebruik ik die tijdens trainingen, maar ik wou eens kijken hoe het bij een 'wedstrijd' zou bevallen. |
Klinkt leuk, maar de praktijk is dus dat mijn hele linkerarm een soort apparatuurarm is geworden. Met aan de pols het nogal groot uitgevallen horloge en op mijn biceps een tasje waarin de Ipod zijn plek heeft.
Na het startschot moet ik eerst de Garmin Forerunner 101 GPS aanzetten, om vervolgens de workout van de Ipod Nano te beginnen. Ik kijk zo cool mogelijk terwijl ik dat allemaal tijdens het lopen regel en wegstop, maar ondertussen ga ik veel te hard van start. Tot mijn schrik zie ik 15 km nog wat staan, terwijl ik 13 al mooi vind. Dat kan nooit goed gaan, bedenk ik.
Achteraf
Hoe moet ik dat nog negen kilometer volhouden? De volgende keren dat ik een kilometerpunt passeer zie ik dat ik iets meer dan 4 minuten per kilometer loop, nog te hard voor het mooie. Maar aan de andere kant, gebeurde dat in Wervershoof ook niet? En liep ik toen geen pr?
Probleem is dat je pas achteraf weet of iets is gelukt. Als je dat tijdens de loop zou weten zou je wel harder lopen, nietwaar?
Tot mijn schrik is het Molenpad, waar we belanden, wel degelijk onverhard, maar gelukkig is het maar kort en komen mijn schoenen redelijk onbesmeurd uit de strijd.
Ondertussen heb ik het oortelefoontje van de Ipod al in mijn hand, want ik vind het maar irritant dat ik niets van de buitenwereld hoor. Bovendien staat het volume iets te hard en het is lastig dat bij te stellen tijdens het lopen. Maakt niet uit, de prestaties worden toch wel geregistreerd, denk ik. En als ik straks weer muziek wil kan ik ze altijd nog indoen. Later stop ik het oortelefoontje in mijn jaszak, zodat ik de hand waarin ik het hield wat meer kan ontspannen. Ik geloof niet dat Tune your Run, zoals Nike dat noemt, voor mij iets is tijdens zo'n prestatieloop.
Veter
Mijn gps vermeldt uiteindelijk 4.03, 4.03, 4.25, 4.23, 4.39, 4.40, 4.53, 4.38, 4.33 en 4.14. Het moeilijkste moment had ik dus tussen zes en zeven kilometer. Dat was het moment dat ik mijn veter opnieuw moest strikken. Per ongeluk had ik alleen in de rechter veter een dubbele knoop gedaan. Maar dat korte oponthoud gaf me wel extra energie, je zou bijna denken dat een korte pauze geen kwaad kan...
Vanaf de Berkmeerdijk loop ik de kneppelbrug op om weer richting molen te gaan. Achter me hoor ik iemand zeggen: 'Die kun je nog hebben', of zoiets. En ik ga er maar van uit dat een coach daar een achtervolger op mij wees. Heel lang hoor ik vlak achter me iemand rennen, maar die komt niet dichterbij. Sterker nog, na het negen kilometerpunt hoor ik hem of haar al niet meer, dus ik ben kennelijk uitgelopen. Mooi. Maar ik durf niet goed achterom te kijken, omdat ik bang ben dat ik uit balans raak.
Kadans
Af en toe slaag ik er in mijn loop wat te ontspannen, ik zit nog steeds onder de vijf minuten per kilometer maar heb een uitstekende kadans in de ademhaling. Ook nu denk ik er aan diep in te ademen (buikademhaling) en de verbruikte lucht snel weg te werken zodat ik de maximale hoeveelheid verse zuurstof ter beschikking heb. De laatste bochten neem ik via de rechter lijn, wat enig risico met zich meebrengt omdat ik geen zicht heb op het verkeer dat me tegemoetkomt, en andersom. Dan zie ik het witte doek boven de weg, wat in eerste instantie oogt als een finishdoek. Maar ik zie al snel dat de lopers vóór mij op volle snelheid de hoek omgaan, zodat ik snel de conclusie trek dat de finish kennelijk iets verder is. Maakt me niet uit, ik heb nog energie over en stuif op de eindstreep af.
Dat gevoel dat je het gehád hebt, dat is toch wel super. En ik krijg een bekertje thee dat me van binnenuit verwarmt. Ik vraag en krijg zelfs een tweede. Dat zouden méér loopgroepen moeten doen bij de finish!
